Το προϋφιστάμενο κτίσμα στη θέση του σημερινού Ξενώνα, κτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Η μορφολογία του ήταν τυπική Μακεδονική με υλικά όπως η πέτρα, το πηλοκονίαμα, το ξύλο και το κεραμίδι. Η κάτοψη ορθογωνική όπως και για ολη την περιοχή με ανάπτυξη των δωματίων σε διάταξη «Γ» και στην τέταρτη γωνία συνήθως ένα στεγασμένο χαγιάτι.

Το κτίριο αναπτυσσόταν σε δύο επίπεδα, όπου στο πρώτο υπήρχε ο ημιυπαίθριος χώρος με την σκάλα ανόδου για τον όροφο (οδηγούσε σε ανοικτό χαγιάτι ) και τρείς χώρους όπου στον ένα υπήρχαν τα ζώα, στον άλλο το κελλάρι – αποθήκη με τις κάδες για το κούμαρο, και στον τρίτο χώρο το εργαστήριο του ιδιοκτήτη ο οποίος ήταν σαγματοποιός ( κατασκευαστής σαμαριών ). Στον όροφο, υπήρχαν τρείς κάμαρες οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με το ανοικτό χαγιάτι.

Το χαγιάτι όπως και στα υπόλοιπα σπίτια του χωριού βλέπει Νότια. Το χαγιάτι χρησίμευε πέρα απο βεράντα και ως ο χώρος στον οποίο στέγνωναν διάφορα προϊόντα τους οι ένοικοι, όπως ο τραχανάς, η ρίγανι, το τσάϊ, τα σκόρδα και τα κρεμμύδια.

Η αρχική δομή του κτιρίου διατηρήθηκε εκτός απο το Ισόγειο όπου ο ημιυπαίθριος χώρος ενοποιήθηκε με το εργαστήρι για να γίνει χώρος υποδοχής και καθιστικό και στον όροφο, το χαγιάτι έκλεισε όπως άλλωστε συνηθιζόταν και τα παλιά χρόνια, για να δημιουργηθεί ένα δωμάτιο γωνιακό με σαχνισιά.